De installateur kent het gebouw, data kent de patronen
De partij die het meeste verschil kan maken in bestaande gebouwen, staat er al elk kwartaal. Alleen ziet hij niet wat er gebeurt in de duizenden uren tussen zijn bezoeken.
Datum: 28-08-2026
Thema: Installateur
Wat de installateur weet en niemand anders
Ik heb de afgelopen jaren veel plannen gezien voor bestaand vastgoed. Meerjarenprogramma’s, ambities richting 2030, portefeuilles die in kaart worden gebracht. Wat ik veel minder zie, is aandacht voor de installateur die vier keer per jaar in de technische ruimte staat en precies weet welke klacht er al zes jaar terugkomt.
Die persoon weet welk gebouwbeheersysteem er hangt, welke groepen er zijn, welke verdieping altijd achterloopt en welke klachten steeds terugkomen. Die kennis bouw je niet op in een eerste gesprek. Daar zijn jaren van onderhoud, storingen oplossen en gesprekken met de gebouwbeheerder aan voorafgegaan.
Waarom blijft onnodig energieverbruik vaak onzichtbaar?
Onderhoud is gericht op storingen. Een installatie die niets meldt, kan alsnog verre van optimaal draaien: een pomp die blijft draaien terwijl de klep dicht staat, een luchtbehandelingskast die te vroeg opstart, een stooklijn die nooit is bijgesteld. Geen van deze situaties veroorzaakt een storingsmelding, dus blijven ze onzichtbaar voor wie een paar keer per jaar langskomt.
Aan vakkennis ontbreekt het niet. Wat de installateur mist, is continu zicht op wat de installatie doet tussen de onderhoudsbezoeken door. Niemand kan tientallen regelkringen een heel jaar lang overzien. En traditionele regeltechniek is vooral ingericht om te reageren op actuele waarden, niet om patronen over langere tijd te herkennen en vooruit te kijken.
Wat continue data daaraan toevoegt
Continue data vult precies dat ontbrekende stuk in: wat doet de installatie in al die uren dat er niemand naast staat? Door die data te analyseren, worden patronen en afwijkingen zichtbaar en kan de aansturing automatisch worden bijgesteld.
Bij AIMZ gebeurt dat op de bron en de afgifte. Wat we vinden en niet zelf kunnen oplossen, komt met een concreet advies in de seizoensrapportage. Een sensor die verkeerd hangt, een bron die waterzijdig scheef staat, een kloktijd die niet meer bij het gebruik past. Daar komt de vakkennis van de installateur weer in beeld. Data kan laten zien waar iets niet klopt, maar het beoordelen en technisch oplossen ervan blijft vakwerk.
Dat dit verschil substantieel kan zijn, zagen we bijvoorbeeld bij Ikazia Ziekenhuis. Daar daalde het gemeten energieverbruik van 15.055 naar 11.180 kWh, gecorrigeerd voor graaddagen. Dat is 25,7 procent. Over ongeveer zeventig gebouwen zien we gemiddeld een besparing van rond de twintig procent.
Waarom het najaar een logisch moment is
Het stookseizoen begint in oktober. Een traject dat in september start, heeft de eerste periode van dataverzameling achter de rug op het moment dat de warmtevraag toeneemt. Vanaf dat moment zie je steeds beter hoe de installatie reageert op lagere buitentemperaturen en een hogere warmtevraag. Wie pas later in het stookseizoen begint, mist een belangrijk deel van die informatie.
Voldoen aan GACS is nog niet hetzelfde als een gebouw daadwerkelijk beter laten presteren. Toch zal de GACS-verplichting voor veel organisaties de aanleiding zijn om hiernaar te kijken. Ik vind dat prima, zolang het inzicht dat eruit komt daadwerkelijk in het gebouw belandt en niet in een map.
Voor installateurs is de interessante vraag: welke gebouwen bij je bestaande klanten draaien zonder storingen, maar mogelijk ook zonder dat iemand weet of ze werkelijk optimaal presteren?
Storingsvrij zegt niets over optimaal
Wil je weten welke gebouwen bij je klanten wél storingsvrij draaien, maar niet aantoonbaar optimaal presteren? Bekijk hoe AIMZ installateurs daarbij helpt.
